Wspólny stół – miejsce, przy którym buduje się dziecko

W codziennym pośpiechu łatwo zapomnieć, że jedzenie to coś więcej niż dostarczenie organizmowi kalorii. Posiłek może być jednym z najważniejszych momentów dnia – czasem budowania relacji, nauki uważności, rozwijania kompetencji społecznych i kształtowania zdrowych nawyków, które dziecko zabierze ze sobą w dorosłość.

Coraz częściej podczas konsultacji rodzice opowiadają, że w ich domach brakuje wspólnych posiłków. Każdy je o innej porze, często poza domem, „w biegu”, między obowiązkami. Dzieci są karmione, podczas gdy rodzice jedzą później lub osobno. Niejednokrotnie słyszymy również, że w domu nie ma nawet miejsca, które pełniłoby funkcję rodzinnego stołu.

Tymczasem właśnie przy stole dzieje się coś znacznie ważniejszego niż samo jedzenie.

Dzieci uczą się przez obserwację

Od pierwszych dni życia dziecko obserwuje swoich opiekunów i na tej podstawie buduje obraz świata. Dotyczy to również jedzenia.

Jeżeli dziecko widzi rodzica, który siada do posiłku, cieszy się nim, próbuje różnych smaków i traktuje jedzenie jako naturalną część dnia, samo uczy się podobnego podejścia. Jeśli natomiast jedzenie kojarzy się wyłącznie z pośpiechem, stresem, ciągłym ponaglaniem lub spożywaniem posiłków przed ekranem telefonu, taki wzorzec również zostaje zapisany.

Nie wystarczy mówić dziecku, że powinno zdrowo jeść. Najsilniejszym przekazem jest to, co dziecko widzi każdego dnia.

Jedzenie z uważnością

Uważne jedzenie nie oznacza skomplikowanych ćwiczeń czy specjalnych zasad. To przede wszystkim zatrzymanie się na chwilę.

To moment, kiedy odkładamy telefon, wyłączamy telewizor i kierujemy uwagę na ludzi siedzących obok nas. Zauważamy smak, zapach i wygląd potraw. Dajemy sobie czas na spokojne przeżuwanie i rozmowę.

Dla dziecka jest to niezwykle ważne doświadczenie. W świecie pełnym bodźców, ekranów i ciągłego pośpiechu wspólny posiłek może stać się jedną z niewielu przestrzeni prawdziwego kontaktu.

Stół uczy więcej, niż nam się wydaje

Wspólne posiłki są codzienną lekcją kompetencji społecznych.

Przy stole dziecko uczy się:

• słuchania innych,
• czekania na swoją kolej,
• koncentracji na osobie mówiącej,
• szacunku dla rozmówcy,
• prowadzenia rozmowy,
• wyrażania własnych myśli i emocji,
• wdzięczności i doceniania wspólnie spędzanego czasu.

To właśnie przy stole dzieci poznają kulturę dialogu. Uczą się, że warto spojrzeć drugiej osobie w oczy, wysłuchać jej historii i podzielić się własnymi przeżyciami.

Nie bez powodu przez wieki stół był centrum życia rodzinnego.

Nie chodzi o idealne śniadania

Wielu rodziców słysząc o wspólnych posiłkach myśli: „Ale my rano nie mamy na to czasu”.

I rzeczywiście – nie każda rodzina ma możliwość spokojnego wspólnego śniadania. Współczesne życie stawia przed nami wiele wyzwań.

Nie chodzi jednak o perfekcję.

Jeżeli rano wszyscy się spieszą, zadbajmy o wspólną kolację. Jeśli nie mogą spotkać się wszyscy domownicy, niech będzie to czas jednego rodzica z dziećmi. Jeśli w tygodniu trudno znaleźć odpowiedni moment, wykorzystajmy weekendy.

Liczy się regularność i intencja tworzenia przestrzeni do bycia razem.

Dziecko potrzebuje widzieć rodzica

Współczesny świat coraz częściej ogranicza naturalny kontakt między rodzicem a dzieckiem.

Widać to nawet w rozwiązaniach, które wydają się drobiazgami. Wiele dzieci od pierwszych miesięcy życia podróżuje w wózkach ustawionych przodem do świata, a tyłem do rodzica. Już wtedy więcej uwagi kierują na otoczenie niż na twarz opiekuna.

Nie jest to problem sam w sobie. Problem pojawia się wtedy, gdy rodzic dodatkowo znika za ekranem telefonu, a wspólne chwile stają się jedynie logistycznym przemieszczaniem się z miejsca na miejsce.

Dziecko potrzebuje kontaktu wzrokowego. Potrzebuje widzieć twarz rodzica, jego emocje, reakcje i zainteresowanie. Potrzebuje doświadczać, że jest ważne.

Tak samo jest przy stole.

Dziecko potrzebuje zobaczyć rodzica, który siedzi obok i naprawdę jest obecny.

Karmienie to nie to samo co wspólne jedzenie

W wielu rodzinach dorośli skupiają się na tym, by dziecko zjadło odpowiednią porcję. Stają się organizatorami posiłku, kontrolerami lub osobami karmiącymi.

Tymczasem dziecko potrzebuje czegoś więcej.

Potrzebuje doświadczenia wspólnoty. Chce widzieć, że rodzice również jedzą, rozmawiają, śmieją się i czerpią przyjemność z bycia razem.

Wspólny posiłek przestaje wtedy być obowiązkiem, a staje się naturalnym elementem życia rodzinnego.

Małe rzeczy mają wielkie znaczenie

Nie musimy od razu organizować codziennych, godzinnych rodzinnych kolacji.

Warto zacząć od prostych kroków:

• odkładania telefonów podczas posiłku,
• siadania razem choćby na kilkanaście minut,
• pytania siebie nawzajem o to, co dobrego wydarzyło się danego dnia,
• słuchania bez oceniania i przerywania,
• tworzenia spokojnej atmosfery bez pośpiechu i ponaglania.

To właśnie takie drobne codzienne doświadczenia budują relację i poczucie bezpieczeństwa.

Wspólny stół to inwestycja w przyszłość

W świecie, który nieustannie przyspiesza, wspólny posiłek staje się czymś wyjątkowym. Nie dlatego, że jest modny, ale dlatego, że odpowiada na jedną z najważniejszych potrzeb dziecka – potrzebę bliskości.

Przy stole uczymy dzieci zdrowej relacji z jedzeniem, ale również uważności, cierpliwości, komunikacji i budowania więzi. Pokazujemy im, że człowiek jest ważniejszy niż pośpiech, a obecność ważniejsza niż ekran telefonu.

Warto więc spojrzeć na swój rodzinny stół nie jak na mebel, ale jak na miejsce spotkania.

Bo często to właśnie tam, między jednym kęsem a drugim, dzieją się najważniejsze rozmowy i powstają wspomnienia, które zostają z dzieckiem na całe życie.

Skontaktuj się z nami:

• Telefon: 662 362 000
• E-mail: recepcja@cwir.info
• Formularz kontaktowy: kontakt