Integracja odruchów wczesnodziecięcych
Gdy ciało pamięta wzorce niemowlęce, a dziecko próbuje uczyć się jak uczeń
Dla kogo jest to wsparcie?
Integracja odruchów wczesnodziecięcych to forma terapii przeznaczona dla dzieci, u których obserwuje się trudności w rozwoju ruchowym, emocjonalnym lub szkolnym, mogące wynikać z przetrwałych odruchów pierwotnych.
To wsparcie dla dzieci, które:
- mają trudności z czytaniem i pisaniem,
- szybko się męczą podczas pracy przy stoliku,
- mają problemy z równowagą i koordynacją,
- są niezgrabne ruchowo,
- mają nieprawidłową postawę ciała,
- reagują impulsywnie lub lękowo,
- mają trudności z koncentracją,
- mają obniżone umiejętności grafomotoryczne,
- mają trudności z planowaniem ruchu (np. jazda na rowerze, wchodzenie po schodach),
- wykazują wybuchy złości lub nieadekwatne reakcje emocjonalne.
Często trudności szkolne mają swoje źródło nie w braku motywacji, ale w niedojrzałości neuromotorycznej.
Czym są odruchy wczesnodziecięce?
Dziecko przychodzi na świat wyposażone w zestaw odruchów pierwotnych.
To automatyczne, nieświadome reakcje powstające na poziomie pnia mózgu, które pomagają przetrwać pierwsze miesiące życia. Są swego rodzaju „psychomotorycznym programem awaryjnym”.
Odruchy:
- pojawiają się w życiu płodowym,
- pomagają w oddychaniu, karmieniu i adaptacji do środowiska,
- powinny stopniowo wygasać między 6. a 12. miesiącem życia,
- ustępują miejsca bardziej dojrzałym wzorcom ruchowym – odruchom posturalnym.
Jeśli jednak nie zostaną wygaszone, mogą wpływać na rozwój dziecka nawet w wieku szkolnym.
Przetrwały odruch pierwotny oznacza niezahamowaną aktywność wzorca, który powinien zostać zastąpiony dojrzalszym mechanizmem kontroli.
Dlaczego to takie ważne?
Jeśli odruchy pierwotne utrzymują się po 6. miesiącu życia, a odruchy posturalne nie rozwiną się prawidłowo do około 3,5 roku życia, może to świadczyć o opóźnieniu neurorozwojowym.
Konsekwencje mogą obejmować:
- trudności w kontroli postawy,
- zaburzenia równowagi,
- problemy z koordynacją,
- trudności z koncentracją,
- nadmierne napięcie emocjonalne,
- lękowość,
- impulsywność.
Szczególne znaczenie dla uczenia się mają odruchy związane z układem przedsionkowym, m.in.:
- ATOS (asymetryczny toniczny odruch szyjny),
- STOS (symetryczny toniczny odruch szyjny),
- TOB (toniczny odruch błędnikowy),
- odruch Moro.
Ich przetrwała aktywność może wpływać na trudności w czytaniu, pisaniu, koncentracji oraz regulacji emocji.
Jak wspieramy dziecko podczas terapii?
Pracujemy metodą sensomotoryczną, której celem jest wspieranie dojrzewania układu nerwowego poprzez odpowiednio dobrane ćwiczenia.
Sensomotoryka opiera się na zależności między rozwojem ruchowym a funkcjami poznawczymi.
Podczas terapii prowadzimy:
- stymulację równowagi,
- stymulację dotykową,
- stymulację proprioceptywną,
- trening regulacji napięcia mięśniowego,
- ćwiczenia koordynacji całego ciała,
- ćwiczenia motoryki małej.
To nie jest praca tylko przy stoliku.
To praca całym ciałem – bo mózg rozwija się poprzez ruch.
Co daje udział w terapii?
Regularna terapia może prowadzić do:
- poprawy równowagi i kontroli postawy,
- poprawy koncentracji,
- usprawnienia koordynacji,
- lepszej jakości pisma,
- poprawy czytania,
- zmniejszenia napięcia emocjonalnego,
- większej stabilności w zachowaniu,
- poprawy planowania ruchu,
- większej gotowości szkolnej.
Dziecko zaczyna funkcjonować w sposób bardziej zintegrowany – ruch, emocje i poznanie współpracują ze sobą.
W co wierzymy i jak pracujemy?
Wierzymy, że:
- rozwój poznawczy opiera się na fundamencie ruchu,
- trudności szkolne często mają podłoże neuromotoryczne,
- regulacja emocji jest związana z dojrzałością układu przedsionkowego,
- ciało i mózg rozwijają się równolegle.
Integracja odruchów to proces wspierania dojrzewania ośrodkowego układu nerwowego – w tempie dostosowanym do dziecka.
Od czego zaczynamy współpracę?
Terapia zawsze rozpoczyna się od diagnozy:
- oceny obecności odruchów pierwotnych,
- analizy równowagi i koordynacji,
- obserwacji postawy ciała,
- oceny napięcia mięśniowego,
- rozmowy z rodzicem.
Na tej podstawie opracowujemy indywidualny plan pracy.
Połączenie z innymi terapiami
Ćwiczenia sensomotoryczne stanowią cenne uzupełnienie:
- treningów słuchowych (Neuroflow),
- Metody Warnkego,
- terapii integracji sensorycznej,
- terapii ręki.
Szczególnie ważne jest to w przypadku dzieci z profilem integracyjnym APD, gdzie zaburzona jest wymiana informacji między półkulami mózgu.
Umów się na konsultację
Jeśli Twoje dziecko:
- ma trudności szkolne mimo dużego wysiłku,
- jest niezgrabne ruchowo,
- szybko się męczy,
- reaguje nadmiernie emocjonalnie,
- ma problem z równowagą i koordynacją,
warto sprawdzić, czy przyczyną nie są przetrwałe odruchy wczesnodziecięce.
Integracja odruchów to nie „ćwiczenia dla sprawności”.
To budowanie fundamentu pod uczenie się, regulację emocji i poczucie bezpieczeństwa w ciele.
Skontaktuj się z nami:
- Telefon: 662 362 000
- E-mail: recepcja@cwir.info
- Formularz kontaktowy: kontakt